Inheems handwerk

De oorsprong van het weefgetouw

Over de oorsprong van het weefgetouw bestaan verschillende versies, en ze zijn allemaal belangrijk. Er wordt gezegd dat de eerste aanwijzingen voor het gebruik ervan dateren uit het oude Egypte, waar men vezels van papyrus gebruikte.

Wij geloven dat de menselijke creativiteit, uit de noodzaak om zich te kleden, op verschillende continenten altijd actief is geweest en dat nog steeds is. Dit geldt vooral voor inheemse gemeenschappen en volkeren, waar de moderne en geavanceerde weeftechnologieën vaak niet beschikbaar zijn.

Op de foto zien we het creatieve werk van een man uit Huánuco, Peru. Hij maakt schilderijen op een bijzondere manier, met een techniek die verschilt van de traditionele weefgetouwen die we kennen.

Wanneer we de verfijnde textielen van de pre-Incaculturen bekijken, met hun prachtige combinaties en perfect uitgewerkte geometrische figuren, kunnen we ons nauwelijks voorstellen dat deze industrieel vervaardigd zijn. Welke technieken gebruikten zij dan? Volgens historische bronnen beschikten zij over verschillende soorten weefgetouwen, waarvan het rugweefgetouw een van de meest voorkomende was.

Door de globalisering en vrijhandelsovereenkomsten is er weliswaar sprake van een uitwisseling van producten, maar tegelijkertijd wordt de kunst van inheemse volkeren en gemeenschappen steeds meer bedreigd. Eenvoudige weeftechnieken kunnen verdwijnen en daarmee ook een belangrijk deel van het historische erfgoed.

Ik zeg dit omdat in inheemse dorpen en gemeenschappen steeds vaker kleding wordt gedragen die industrieel is vervaardigd uit synthetische wol. Deze kleding is veel goedkoper dan kleding die met de hand op een weefgetouw wordt gemaakt.

We mogen ook niet vergeten dat de vezels die door veel pre-Incaculturen werden gebruikt, voornamelijk afkomstig waren van katoen in verschillende natuurlijke kleuren. Daarnaast werden wol van alpaca, lama en vicuña gebruikt, evenals katoen en schapenwol. Ook het handmatig spinnen van garen dreigt langzaam te verdwijnen.

Alleen op toeristische plaatsen zijn er nog kleine centra waar weefgetouwen en hun prachtige geweven kleding worden getoond. Gelukkig zijn er nog steeds mensen die de historische waarde ervan erkennen en begrijpen dat deze eeuwenoude tradities niet mogen verdwijnen.

Wanneer je een kledingstuk aanraakt en het aandachtig bekijkt, word je teruggebracht naar het verleden, naar een tijd waarin alles werd gemaakt met eenvoudige werktuigen, bedacht en vervaardigd uit materialen die Moeder Aarde ons altijd heeft geschonken.

In elk kledingstuk drukken de wevers hun gevoelens, hun geschiedenis, hun verbondenheid met de natuur, hun emoties en hun toewijding uit.

De inheemse volkeren van Zuid-Amerika hebben ons een waardevol cultureel erfgoed nagelaten. Het is daarom onze verantwoordelijkheid om dit bijzondere ambacht te ondersteunen en ervoor te zorgen dat het behouden blijft.

Als de wereld deze manier van kleding maken en dragen was blijven volgen, zouden we vandaag misschien een rustigere en minder onverschillige planeet hebben, met rechtvaardigere samenlevingen die meer bereid zijn kritisch naar zichzelf te kijken.