Het inca-rijk
Voorouderlijke landbouwkennis van de Inka’s
Tijdens het bestaan van het Inkarijk ontwikkelden de Inka’s talloze voorouderlijke technieken om de uitdagingen van het Andesgebergte en de barre weersomstandigheden het hoofd te bieden. Landbouw speelde daarbij een centrale rol. Organisatie, samenwerking en toewijding aan het werk waren van groot belang. De opbrengsten werden eerlijk verdeeld onder de bevolking.
Belangrijke landbouwwerktuigen waren onder andere:
De chaquitaclla, een voetploeg die voornamelijk door mannen werd gebruikt.
De raucana, een landbouwwerktuig dat voornamelijk door vrouwen werd gebruikt.
De Inka’s bouwden anden, landbouwterrassen die beschouwd kunnen worden als meesterwerken van hydraulische en thermische techniek. Het onderhouden van de irrigatiekanalen was daarbij van essentieel belang.
Voor het gezamenlijke werk organiseerden zij zich volgens de principes van ayni en minca.
Ayni was een vorm van dagelijkse wederkerige samenwerking binnen families en gemeenschappen. Het principe was eenvoudig:“Vandaag voor jou, morgen voor mij.”
Dankzij hun samenwerking waren de Inka’s in staat om kunstmatige microklimaten te creëren met behulp van stenen muren. De stenen namen overdag de warmte van de zon op en gaven deze ’s nachts weer af. Hierdoor werden de gewassen beschermd tegen de strenge vorst van de Andes.
Een landbouw die in harmonie met de aarde leefde
Het is bijzonder om in onze tijd te zien hoe de aarde, ondanks de vele schadelijke stoffen die aan haar worden toegevoegd, blijft proberen te overleven.
De groei van de bevolking vraagt om een grotere voedselproductie. Toch richten degenen die het land bewerken zich vaak vooral op opbrengst en rendement, zonder de gezondheid van Moeder Aarde als prioriteit te beschouwen. Op veel plaatsen is de voedselproductie enorm, maar ook de verspilling is enorm.
De landbouw van de Inka’s was natuurlijk en in harmonie met de omgeving:
één zaadje → één plant → bloemen → vruchten → voedsel.
Gedroogde plantenresten keerden terug naar de aarde en werden opnieuw voedsel voor de bodem. Alles maakte deel uit van een natuurlijke kringloop.
Vandaag de dag is de aarde op veel plaatsen uitgeput en aangetast. De bodem brengt niet meer vanzelf dezelfde rijkdom voort. Inheemse zaden dreigen verloren te gaan en de gemeenschappen die de laatste overgebleven zaden en landbouwkennis beschermen, worden steeds vaker verdrongen door de druk van grootschalige industriële ondernemingen.
De voorouderlijke kennis van de Andes herinnert ons eraan dat landbouw niet alleen gaat over produceren, maar ook over zorgen, delen, beschermen en leven in harmonie met de aarde.
Foto: De Taparaco gemeenschap en de chaquitaclla. Perú
Opmerkingen